Vele oorontstekingen bij huisdieren, zo
niet de meeste worden veroorzaakt door een of andere
oormijt. Een oormijt is een microscopisch klein,
spinachtig diertje, dat zich meestal ophoudt in de
gehoorgang. Met het blote oog zijn ze niet te zien en met
de otoscoop, dat is een apparaatje om mee in de oren te
kijken, is het vaak ook nog moeilijk.
De oormijt leeft in de gehoorgang van
oorsmeer en huidschilfers. Zijn aanwezigheid veroorzaakt
zoveel irritatie, dat de gastheer extra veel oorsmeer
gaat produceren, hetgeen de mijt prima vindt. De oormijt
gaat dan eieren leggen, na ongeveer twee weken komen die
uit en zo komen er steeds meer.
Bij de hond en de kat komt dezelfde
oormijt voor, bij het konijn een andere. Het komt vaak
voor dat honden en katten elkaar besmetten. Honden hebben
meer last van een oormijtinfectie dan katten en konijnen
en er treden ook sneller complicaties op. Een
oormijtinfectie wordt ook wel oorschurft genoemd.
Oorschurft is vaak al enige tijd aan de gang, voordat de
eerste verschijnselen optreden. De gastheer van de
oormijt krijgt vuile oren met veel oorsmeer, schudt met
de kop, krabt erg veel aan de oren en krabt ze vaak
kapot. Vooral bij honden komt er meestal al snel een
bacteriële infectie bij, waardoor de verschijnselen
aanmerkelijk in ernst toenemen.
Een oormijtinfectie moet behandeld
worden, want het gaat nooit vanzelf over. De dierenarts
kijkt in beide oren, met het blote oog en met de
otoscoop. Meestal zijn beide oren besmet. Zijn de oren
erg vuil, dan moeten ze gespoeld worden met lauw water,
om het vuil te verwijderen. Vervolgens wordt er in de
oren een zalf aangebracht, die op zijn minst een of ander
insekticide moet bevatten om de mijten te doden. Vaak
bevat de zalf daarnaast antibiotica en jeukstillende
middelen. In theorie is het voldoende om dat een keer te
doen en na twee weken nog eens om de dan net uit het ei
gekomen mijten te doden. Het resultaat is echter meestal
beter als de zalf in de tussenliggende periode dagelijks
toegediend wordt. Veel mensen denken dat oorschurft niet
te genezen is. Dat laatste is beslist niet waar. Mits
goed behandeld, gaat het vrijwel altijd over, en komt het
ook niet meer terug.
Over de bacteriële infectie als
complicatie van oorschurft heb ik het al gehad. Als het
lang duurt kan zo'n infectie door het trommelvlies heen
breken. Dan heb je een middenoorontsteking. Als het nog
dieper gaat, wordt het inwendig oor aangetast en kan er
zelfs een hersenvliesontsteking ontstaan. Deze
complicaties komen vooral bij konijnen voor, doordat
oorschurft bij die dieren niet zo gauw opgemerkt wordt.
Het loopt meestal slecht af. Bij honden komt als
complicatie vooral een bloeduitstorting in de oorschelp
voor. Deze ontstaat door het vele krabben en schudden met
de kop. Er is een akelige operatie voor nodig om dit weer
te repareren.
Het is van groot belang om dieren met
oorschurft snel en goed te behandelen, namelijk om
complicaties en besmetting van andere dieren te vermijden
en om te voorkomen dat de ontsteking chronisch wordt.
terug naar de inhoudsopgave
Download pdf
© GEMM'ART