WEBLOG

Mijn dochters Caroline en Saskia hebben een lied gemaakt over mijn hondjes Masja en Mickey op de muziek van The Show Must Go On van Queen. Ik heb er een animatie bij gemaakt. Queen heeft auteursrecht op de muziek. Ik heb via Buma-Stemra geprobeerd toestemming te krijgen om de animatie op internet te zetten. Ik werd verwezen naar Sony ATV en Umusic. Ik moest een vertaling in het Engels maken en een formulier invullen in Nederlands en Engels. Ik heb 8 e-mails geschreven. Mij werd verteld dat ik waarschijnlijk geen toestemming zou krijgen en als ik wel toestemming zou krijgen dat het dan duizenden euro’s zou kosten. Het was voor de grap gemaakt dus daar had ik geen zin in.
Ik heb het opgegeven, maar mijn dochters niet. Zij stuurden een e-mail met de animatie naar Bryan May. Ze maakten er een Engelse ondertiteling bij. En ze kregen toestemming om het op YouTube te plaatsen. Simpel. Masja en Mickey op Youtube

Verder lezen...

Ik ben niet bioloog geworden omdat ik zo veel van de natuur hield. Ik wilde weten hoe het leven is ontstaan, hoe het heelal is ontstaan en waarom er niet niets is. Maar helaas, na alle studie heb ik begrepen dat ik er nooit achter zal komen.

Verder lezen...

Roken

familie

Toen ik dertien was ging ik naar een middelbare school. Omdat mijn vader erg kwaad was op zijn leraar Grieks, vond hij Grieks en Latijn onzin. Wij gingen naar de HBS of het atheneum. Mijn atheneumklas was een erg leuke klas. Dat vonden sommige de leraren tenminste. Maar ik hoorde er niet bij. Dat kwam omdat ik niet rookte. Als je bij een groep wil horen, dan moet je daar wat voor over hebben. Bij ons, een katholieke meisjesschool in Amsterdam, was dat roken. De drie meisjes die niet rookten hoorden er niet bij. En terecht! Wij hadden duidelijk te weinig groepsgevoel.

Verder lezen...

Ik ben bioloog, maar ik ben geen natuurliefhebber. Vaak loop ik door het park en dan vind ik alles is zo groen. Daar is duidelijk gebrek aan kleur. En als ik tijdens vakanties in het buitenland een stukje ongerepte natuur zie, dan denk ik vaak dat het toch mooier zou zijn als er ergens een gebouwtje stond. De muziek van Mozart vind ik ook veel mooier dan het gekwinkeleer van de vogeltjes.

Verder lezen...

Toen ik begon met illustreren maakte ik alles met de hand. Er was meestal geen contract. Ik stuurde illustraties op met de post. Soms werden de illustraties na gebruik teruggestuurd, soms niet. Via de Nederlandse Vereniging van Illustratoren, de NIC, kwam ik in 1998 terecht bij de BNO, de Beroepsorganisatie Nederlandse Ontwerpers. Zo leerde ik welke rechten ik had. De BNO hield ons op de hoogte. De uitgeverijen kregen daar last van. Ze gingen contracten aanbieden waarin stond dat de illustrator afstand deed van auteursrechten. BNO raadde het af om dergelijke contracten te tekenen. Ze maakten zelf een contract dat rechtsgeldig was: de illustratoren overeenkomst.

Verder lezen...

Ik ben geen striptekenaar geworden. Het kwam niet op mijn weg, en het is moeilijk om regelmatig iets leuks te verzinnen. Niettemin heb ik een keer een strip gemaakt. Het ging over de wurgcontracten van Sanoma.

Verder lezen...

Omdat ik er niet in slaagde genoeg geld te verdienen met illustreren, ging ik op zoek naar een baan. Ik vond een vacature voor grafisch vormgever van een chemisch blad in Zoetermeer. Niet echt naast de deur, want ik woon in ’t Gooi. Maar het was te doen.

Verder lezen...

Lang geleden had ik een woordenwisseling op internet met andere illustratoren. Ik vond dat auteursrechten alleen interessant waren voor tekenaars die bekend waren. Als iemand een plaatje van Dick Bruna of Hergé gebruikte, dan viel het meteen op. De kans was groot dat ze er achter kwamen en er geld voor gingen vragen. Bovendien hadden zij de middelen om er voor te zorgen dat het geld ook echt binnen kwam. Als iemand een plaatje van mij gebruikte was de kans maar klein dat ik dat zou merken. Onbekende tekenaars hadden volgens mij niet veel aan dat auteursrecht.

Verder lezen...

Ik vond het leuk om portretten te tekenen. Om opdrachten te krijgen had ik voorbeelden nodig. Tijdens mijn opleiding op de Rietveldacademie had ik portretten getekend. Dat was wel meer dan 10 jaar geleden. Het leek me handig een nieuw voorbeeld te hebben van iemand die iedereen kent. Daarom heb ik een portret van Beatrix gemaakt. Zij was toen koningin.

Verder lezen...

Lang geleden, toen ik blij was met iedere opdracht die ik kreeg, beloofde ik nog weleens te tekenen in de stijl van iemand anders. Ik kreeg er altijd spijt van. Het kost veel meer tijd en dan moet het duurder worden. Maar dat werd het niet. Om te laten zien hoe hopeloos het kan zijn om te werken andermans stijl probeerde ik de Nachtwacht van Rembrandt na te maken in de stijl van Dick Bruna. Het resultaat had ik op mijn website gezet.

Verder lezen...